Εδώ, στου θάνατου τ’ άλλο βασίλειο, η γλώσσα των ζωντανών είναι μια γλώσσα νεκρή. Είναι ανίκητοι γιατί είναι πεθαμένοι. Πρέπει να ξαναπερπατήσουμε τη δική μας γη για ν’αποκτήσουν και πάλι οι λέξεις μας νόημα.

Υ.Γ. You go your way. I’ll go your way too. Άραγε θα μπορέσουμε να ξανακοιταχτούμε στα μάτια?

ΓΛΥΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Αυτό εδώ είν’ ένα ποίημα

για τις νοικοκυρές

που τις σακούλες με τα ψώνια

τις δένουν κόμπο ναυτικό.

Για τους απαισιόδοξους

που πριν κατέβουν στην πορεία,

σκέφτονται τι θα εισηγηθούν την επομένη,

στα νεοσύστατα συμβούλια εργατών.

Για τους μοναχικούς

που θα τους δεις να περπατούν συχνά

στο δρόμο τραγουδώντας-οι περισσότεροι,

σπουδαία αζήτητα ταλέντα πολυμελών χορωδιών.

Για τους απελπισμένους

που τρων τα τελευταία τους ψωμιά,

αλλά μαζεύουν στοργικά τα ψίχουλα ένα ένα·

για χάρη των χελιδονιών.

Τέλος, αυτό εδώ είν’ ένα ποίημα

για σένα και για μένα·

που υπήρξαμε ιδανικοί ως προδομένοι

-μα μεταξύ μας-φορές φορές, πικρά αποζητώντας

το πεπρωμένο των ανάξιων προδοτών.

Τ΄Α-ΔΑΚΡΥ

Θα φύγω

άλουστη κι αχτένιστη

με τα φιλιά σου

χίλιους κόμπους

στα μαλλιά

τα βουτηγμένα

στο πικρό σου τ’ άγριο μέλι

να με τσιμπούν

μιλιούνια οι σφήκες

μες στα μάτια

τα μάτια σου

που δε θα βλέπουν πια

δεν είναι εκείνο

που με μέλει

μα των ματιών σου

η σεμνότυφη χαρά

ΕΝΕΧΥΡΟ

Ακόμα και στο μικρότερο ποίημα ενός ποιητή, πρέπει

να υπάρχει κάτι που να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο Όμηρος υπήρξε.

Φερνάντο Πεσσόα

Το δράμα των ποιητών

δεν είναι η μοχθηρία των λουλουδιών-

η γοητεία της Μοναξιάς της σαρκοβόρου,

η προσμονή της Έμπνευσης της εκατόφυλλης.

Δεν είναι τ’ άστοχα φιλιά ή τα φιλέκδικα κορμιά,

οι προδομένοι σύντροφοι, τα μεταμελημένα τέκνα-

τα γεννημένα και τ’ αγέννητα.

Δεν είναι η κατάχρηση παραφοράς με αδειανό στομάχι

ή τα φτηνά κρασιά με την επίγευση κανέλλας-

τουτ’ έστιν, πίκρα και κάποιο άρωμα- χαλκομανία στα χείλη.

Δεν είναι ούτε οι μέτριες συγκινήσεις,

οι απραγματοποίητες εκδρομές,

οι γιορτές με θλιβερά τέλη.

Δεν είναι το πολλά βαρύ αίσθημα ενοχής,

με τον πρώτο καφέ της ημέρας,

οι εξομολογήσεις σε τρίτο πρόσωπο –ντροπή μεγάλη.

Δεν είναι οι οχληρές συναναστροφές, με το τραπέζι

δεμένο μ’ αλυσίδα στον αστράγαλο κι ένα περίστροφο αδειανό στο χέρι

ούτε των φίλων οι αποδημητικές διαδρομές.

Δεν είναι, επ’ ουδενί, ο αυξημένος επιπολλασμός του καρκίνου,

οι εγκεφαλικές μεταστάσεις του καπνού,

τα μασώμενα δισκία της αδικίας και της θλίψης.

Δεν είναι καν αυτή η ομολογουμένως

μέτρια ή και φριχτή εμφάνισή τους

(πλην ελαχίστων μόνο εξαιρέσεων).

Το δράμα των ποιητών

είναι το καθεστώς της Ομηρίας τους

στον ενεχυροδανειστή τον πιο σκληρό, τον πιο απάνθρωπο,

που τα ζητάει όλα  μπροστά, για κάτι λίγα ψίχουλα

(πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και πάλι).

Η Μιράντα, στη σύντομη ζωή της, είχε επιδείξει μια χαρακτηριστική αδυναμία να συνδέεται ισχυρά με αντικείμενα. Επιπλέον, δεν είχε καμία απολύτως αίσθηση ιδιοκτησίας. Εδώ που τα λέμε, και με τους ανθρώπους είχε μία δυσχέρεια να συνδέεται – όχι ισχυρά, αλλά σταθερά.

Είχε, όμως, μία μεγάλη αδυναμία στα βιβλία της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα αγαπούσε πραγματικά. Θυμόταν με λεπτομέρεια πώς απέκτησε το καθένα απ’ αυτά, πόσο καιρό την απασχόλησε ο ένας ή ο άλλος τόμος, ποια περίοδος της ζωής της είχε σφραγιστεί από τον έναν ή την άλλη συγγραφέα. Τα ξεσκόνιζε συχνά με σχολαστικότητα, τα τοποθετούσε στη βιβλιοθήκη με ιεροτελεστική σπουδή και κάθε τόσο τους άλλαζε θέσεις στα ράφια. Αυτό σήμαινε ότι είχε αλλάξει η θέση που κατείχαν και εντός της.

Δε θα μπορούσε ποτέ να καταστρέψει ένα βιβλίο.

Όταν μετά το θάνατό της, ψαχούλεψα τα πράγματά της, μια ανακάλυψη μου προξένησε αληθινή έκπληξη. Η μακαρίτισσα είχε συνθέσει η ίδια μία ιδιότυπη ανθολογία απ’ τους αγαπημένους της ποιητές. Ήταν ένας μικρός τόμος, συρραμμένος με κόκκινη κλωστή, αποτελούμενος από σελίδες που είχε σκίσει απ’ τις αγαπημένες της ποιητικές συλλογές. Σελίδες διαφορετικού μεγέθους, διαφορετικής ποιότητας χαρτιού, διαφορετικής παλαιότητας, άλλες σε πολυτονικό άλλες σε μονοτονικό, άλλες στα ελληνικά άλλες στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ισπανικά. Στο αυτοσχέδιο εσώφυλλο, αφιέρωνε το βιβλίο στον Κ. Είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι δε θα του το ‘δινε ποτέ. Γι’ αυτό αποφάσισα να το κρατήσω.

Τώρα μάλιστα, που σκέφτομαι να μετακομίσω μάκρυα, λέω αυτό να είναιτο μοναδικό μου μπαγκάζι. Θα φροντίσω μόνο, ν’ αφήνω πάντα την κόκκινη κορδέλλα που είχε η Μιράντα για σελιδοδείκτη, στη σελίδα που τη βρήκα.

Δε μου ‘κανε εντύπωση που ήταν Καβάφης.

Η πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

plus bonus track

]]> http://xwris.wordpress.com/2010/06/22/%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%83-the-document/feed/ 4 xoris cherries2 http://xwris.wordpress.com/2010/06/11/%ce%bc%ce%b5-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82/ http://xwris.wordpress.com/2010/06/11/%ce%bc%ce%b5-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82/#comments Fri, 11 Jun 2010 14:06:01 +0000 xoris http://xwris.wordpress.com/?p=130 ]]> Είναι γεγονός!

Το “ΧΩΡΙΣ” βρέθηκε.

Στη μικρή αποθήκη του σπιτιού της (της Μιράντας, ποιάς άλλης?), σε μια σακούλα με παλιά φθαρμένα μαγιό, ληγμένα αντηλιακά, μάσκες, βατραχοπέδιλα κι αναπνευστήρες.

Φαίνεται πως τελικά, είχε αποφασίσει και η ίδια να το δημοσιεύσει. Είχε οραματιστεί ένα μικρό βιβλιαράκι, με κάθε λεπτομέρεια, απ’ την αρχή ως το τέλος, γεγονός που ομολογώ πως με εξέπληξε τρομερά, καθώς ήταν ουσιαστικά το μοναδικό ολοκληρωμένο πράγμα, που είχε κάνει στη ζωή της.

Απλά δεν πρόλαβε. Συμβαίνει συχνά.

Αυτή τη στιγμή, κι αφού παιδεύτηκα πολύ να “βγάλω” τα γράμματά της,  δύο καλοί φίλοι έχουν αναλάβει να το σελιδοποιήσουν.

Σύντομα θα είναι κοντά σας, σε σούπερ ντούπερ ηλεκτρονικό έγγραφο!

Είναι, βέβαια, κρίμα που δε μπορεί να μεταφερθεί η μυρωδιά από αντηλιακό-καρπούζι που είχε αποκτήσει το χειρόγραφο.

Αλλά δε βαριέσαι…

Πάντα κάτι χάνεται στο δρόμο.